İÇERİSİNDE BULUNDUĞUMUZ AN'I YAŞAYABİLİYOR MUYUZ?
Salih KIYAK

Salih KIYAK

Salih Kıyak

İÇERİSİNDE BULUNDUĞUMUZ AN'I YAŞAYABİLİYOR MUYUZ?

11 Şubat 2019 - 20:42

Hemen hemen herkesin geçmişte kalan anılarına bir özlemi vardır. Kimimiz okul yıllarımızı kimimizde ilk gençlik dönemlerimizi özlemle anarız.

O çocukluk dönemlerimize, geçen güzel günlere dönmek isteriz. Ama ne mümkün…

Zaman tükenerek, tüketilerek hızla akıp geçiyor. Yaşamımızı, içinde bulunduğumuz havayı, an’ımızı ileride özleyeceğimizi bilsekte anlamaya çalışmadan tüketiriz, zaman biz anlamadan geçip gider.

Oysa yaşadığımız an’ımızın farkında olarak yaşamak ne kadar da güzel ve bir o kadarda anlamlıdır.

Yaşadığımız an’ı farkında olmadan, anlayamadan hızlıca tüketiriz. Sonrasında geçip giden zamanımıza üzülür keşkelerle yaşamaya başlarız. Ama zaman akıp gitmiştir, geri döndürmek ne mümkün. Nafile çığlıklarıyla kalırız bir başımıza.

Oysa ilişkilerimizin bu kadar çabuk tüketildiği, heyecanlarımızın bu denli çabuk bittiği, akıp giden zamanı bilemiyoruz, fark edemiyoruz bile.

İnsanoğlunun hayatı geçip gidiyor. Çoğu zaman seyirciyiz bu fani dünyaya. Çabuk yaşıyor çabuk tüketiyoruz her şeyimizi. Hayatın içinde biz hayatı tükettiğimizİ düşünürken zaman geçip gidiyor ve görüyoruz ki aslında hayat tüketmiş bizi. Hayatı koşarak yaşıyoruz ve bu koşuda birçok şeyi göremiyor, birçok şeye dokunamadan, birçok şeyi konuşamadan, hissedemeden göçüp gidiyoruz. Sonrasında yaşıyoruz sanıyoruz ama bir bakmışız kendimizi aldatmışız.

Tüm bu olup bitenlerde içine kapanmış insan sayısını arttırıyor çevremizde. Kimse kimseye temas etmeden yaşamaya çalışıyor. İlk başlarda bundan memnun, mutlu oluyoruz ama sonrası kronik bir durum, kronikleştikçe kaçıyor insanlar birbirinden ardından dokunmak istese de en ufak bir temas yaralıyor kişiyi. Kimse bir başkasının sorununu duymak, kimse kimsenin acısını dinlemek, yarasına merhem olmak istemiyor. Başkasının dertlerinin kendisine bulaşmasından korkuyor.
Yalnızlık ve tükeniş…

Belki de fastfood yaşıyoruz hayatımızı. Fastfood ölüyoruz. Tüketilmeye tüketerekten yanıt veriyoruz.

Aslında içimizdeki varlığını bildiğimiz, ama unuttuğumuz gerçekler olan hoşgörüyü, merhameti, sadakati, sevgiyi yücelterek ruhumuzun derinliklerinde hissedebilmeliyiz.

Nefes alıp verdiğimiz hayatın, yaşadığımız an’ın değerini, kıymetini işte o zaman anlayabiliriz.

Saygılarımla

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar